So To Speak: Bawas Buwis sa Langis—Pero Kailan Mararamdaman?

May bagong batas.

Pinirmahan ni Pres. Ferdinand Marcos, Jr. ang Republic Act No. 12316—na nagbibigay sa gobyerno ng kapangyarihang bawasan o suspindihin ang excise tax sa langis.

Sa unang tingin, magandang balita ito.

Sa gitna ng sunod-sunod na pagtaas ng presyo ng langis, sino ba naman ang hindi aasa sa kaunting ginhawa?

Pero tulad ng maraming polisiya sa bansa, ang tanong ay hindi lang “Ano ang batas?”.

Ang tanong ay: Kailan ito mararamdaman? At sino ang tunay na makikinabang?

Ang bagong batas ay may malinaw na kondisyon.

Kailangan munang umabot o lumampas sa 80 dolyar kada bariles ang average na presyo ng Dubai crude oil sa loob ng isang buwan bago maaaring kumilos ang gobyerno.

At kahit maabot pa ang kondisyong ito, hindi awtomatikong bababa ang buwis.

Desisyon pa rin ito ng ehekutibo.

Sa madaling salita—may kapangyarihan na, pero hindi pa tiyak kung kailan gagamitin.

Dito nagsisimula ang tunay na usapin.

Habang ang batas ay inilalatag bilang solusyon sa pagtaas ng presyo ng langis, ang epekto nito sa araw-araw na buhay ng Pilipino ay nananatiling nakabitin.

Ang driver na nagbibilang ng kita sa bawat pasada.
Ang commuter na araw-araw inaabot ng taas-pasahe.
Ang maliit na negosyanteng apektado ng pagtaas ng transport cost.

Hindi sila nabubuhay sa “kapangyarihan ng gobyerno.”
Nabubuhay sila sa aktwal na presyo sa gasolinahan.

At may isa pang hindi masyadong napag-uusapan.

Kapag binawasan o sinuspinde ang excise tax sa langis, may mawawala ring kita ang gobyerno.

At saan nanggagaling ang pondong iyon?

Sa mga programang pang-imprastruktura.
Sa mga serbisyong panlipunan.
Sa mga proyektong dapat sana’y nakikinabang ang publiko.

Kaya ang tanong ay hindi lang kung bababa ang presyo ng langis.

Ang tanong ay:
Ano ang kapalit?

Hindi ito simpleng usapin ng “bawas presyo.”

Ito ay usapin ng balanse.

Pagitan ng agarang ginhawa at pangmatagalang pondo.
Pagitan ng popular na hakbang at responsableng pamamahala.

At dito pumapasok ang mas malaking problema.

Sanay na tayong makarinig ng mga polisiya na maganda sa papel.

May kondisyon.
May mekanismo.
May safeguards.

Pero sa dulo—
ang tanong pa rin ay kung naipapatupad ba ito sa tamang panahon, sa tamang paraan, at para sa tamang tao.

Dahil kung hindi—

Ang batas ay nagiging simbolo lamang ng intensyon,
hindi ng resulta.

Sa panahon ngayon, hindi sapat ang may kakayahan ang gobyerno.

Ang mas mahalaga ay kung ginagamit ba ito nang may malinaw na layunin at pananagutan.

Hindi sapat ang “puwede.”
Kailangan ay “ginagawa.”

Sa huli, ang tanong ay hindi kung may batas tayo para pababain ang presyo ng langis.

Ang tanong ay kung ang batas na ito ay magiging tunay na ginhawa—
o isa na namang pangakong nakasulat sa papel.

So to speak—relief delayed is relief denied. #